سالم بن ابى طلحه است كه اتفاقا دوبار و به قلم دو نفر ترجمه شده . نسخهء موجود حاوى هردو متن است . ابتدا ترجمه‌اى است كه محمد امين بن بزرگ خواجهء خجندى ملقب به كاشف انجام داده و فقط باب پنجم آن است . مترجم ابياتى فارسى جاى جاى بدان الحاق كرده است . ترجمهء ديگر از محمد عيسى بن ابو القاسم خان اريقى است و در عهد محمد يعقوب بيك بهادر خان غازى و به تمايل او ترجمه و تأليف شده است و تاريخ تأليف آن درين رباعى آمده : عزم كردم به حل عقد فريد * صبح تاريخ او زدل بدميد از پس غيب هاتفى گفتا * فارسى كن كتاب نقد فريد مترجم نام كتاب را « نقد الفريد فى حل عقد الفريد » گذاشته است . كتاب عقد الفريد در اخلاق دينى است . آغاز رسالهء اول چنين است : آرايش حدايق كلام متانت اساس به رنگين ازاهير حمد و سپاس خداوند بىمانند است . آغاز رسالهء دوم : سپاس بيقياس و ثناء بىانتها نثار بارگاه مقدس مالك الملكى كه اساس قلعهء وجود انسانى را به معمار لقد خلقنا الانسان فى احسن تقويم در غايت حسن صورت و لطافت سيرت بيافريد . . . انجام نسخه : به اين سنت سنيهء عدل و انصاف موفق داراد و از كدورت انديشهء ظلم و اعتساف خواطر ايشان را الى ابدالآباد نگهداراد ، بالنبى و آله الامجاد صلّى اللّه عليه و على آله و اصحابه الى يوم التناد . خصوصيت نسخه‌هاى خطى فارسى و عربى به كتابت چينيان نسخه‌هاى خطى فارسى و عربى را كه در چين موجودست هم از لحاظ متنى بايد شناخت و هم از لحاظ ظاهرى ، تا دانست كه فرهنگ ايرانى خواه از راه